Probeer Crappy Valentine in een hokje te steken en je begrijpt meteen waarom dat zinloos is. Hun setlist is minder een verzameling nummers dan een volledig emotioneel weersysteem — vijf decennia rock samengeperst in één avond die tegelijk onvermijdelijk en verrassend aanvoelt. De sfeer verschuift zonder waarschuwing: het ene moment staat de zaal onder druk en is lichtjes gevaarlijk, het volgende moment beweegt iedereen op een manier waar ze morgen lichtjes beschaamd over zullen zijn.

Maar hier wordt het interessant: onder het Anglo-Amerikaans geweld loopt een stroom Vlaamse ziel die geen gewone coverband zou durven aanraken — nummers die Belgen bewaren in een afgesloten kamer van het hart, die bovenkomen om drie uur 's nachts als de verdediging is neergelegd. En dan, zonder waarschuwing, scheurt die krijsende, wervelende gitaarsolo een gat door het midden van de set — het soort moment waarbij de helft van de zaal het herkent voor de eerste noot is uitgespeeld en de andere helft ter plekke bekeerd raakt. Altijd met respect voor het origineel, maar met iets extra's. Iets naamloos. Je herkent het als je het hoort.

Het enige wat ze niet kunnen coveren is het gevoel dat je krijgt als je ze live ziet — dat moet je zelf komen verdienen.

Compilaties  -  Songs - More Songs - Even More Songs

Compilaties