Crappy Valentine: Vijf Gasten, Eén Rookmachine, Nul Spijt

Ergens tussen Boutersem en de rock-'n-rollroem heeft België's eerlijkste coverband het geheim ontdekt — en het heeft niets met Valentijnsdag te maken.

Het wordt donker boven de Vlaamse Brabantse velden. De rookmachine draait al op volle toeren. Ergens achter een wirwar van kabels en een Roland-keyboard dat betere dagen heeft gekend, doen vijf mannen wat ze klaarblijkelijk op deze aarde zijn gezet om te doen: een zaal doen vergeten dat hij plannen had.

De zanger hangt bijna dubbel over een vintage microfoon, kaken op elkaar, ogen dicht, alles gevend wat hij heeft. Links van hem buigt een gitarist zo diep over zijn solo dat de wetten van de fysica beginnen te twijfelen. Rechts van hem vult een tweede gitarist elke hoek van de zaal met iets diks en onvermijdelijks. In de machinekamer is de bassist pure groove in beweging — degene die bepaalt waar het akkoord landt, rijk en romig en recht in het borstbeen voor het brein er bij is. De drummer — en ja, hij heeft zijn eigen fanclub — zit zo diep in een groove dat je graafmachines nodig hebt om de bodem te vinden. 

Tweehonderd mensen staan niet stil. Tweehonderd mensen zijn volledig gestopt met denken aan morgen.

Of je nu komt om mee te springen, tegeldansen, brullen of gewoon om weer even zestien te zijn — stilzitten is geen optie.

En ondanks wat de naam doet vermoeden: ze zijn ronduit magistraal.

Dit is Crappy Valentine. 

Geweldig op élke dag. Behalve 14 februari.

Dank aan Bart Moens voor een aantal van deze foto's !